دیروز ایمیل حساب و کتاب حقوق این دوهفته اخیر رو زدن و اجاره این ماهم رو خودم تمام و کمال میتونم بدم. نمیتونم بگم چقدر خیالم راحت شد، تا چه اندازه خوشحالم و چند باری رفتم ایمیل مورد نظر رو باز کردم که مطمئن شم درست دیدم. از روزایی که از استرس گریه میکردم رسیدم به خیال راحتی ای که دنبالش میگشتم. هرچند که میدونم این کار فصلی و موقتیه و باید به زودی دوباره برای کارهای مختلف اپلای کنم ولی یه دلگرمی ای دارم از اینکه حداقل ماه آینده رو هم میتونم با آرامش و آسودگی زندگی کنم. به خودم قول دادم این یکسال اول رو وقت بذارم برای آزمون و خطا و پیدا کردن خودم توی کشور جدید. هر روز دارم برای کارهای مختلف اپلای میکنم و به طرز عجیبی بدون اینکه حتی مصاحبه دعوت کنن با رزومه مرتبط ۷/۸ ساله صرفا بخاطر نداشتن سابقه کار آمریکایی ریجکتم میکنن که این کمی برام اذیت کنندست.. ولی خب آدمیزاد به همه چی عادت میکنه و کم کم ایمیل ها رو هم باز میکنم و رد میکنم و میگم این هم نشد.. برو سراغ بعدی. اما امروز و در این لحظه بابت سخت کوشیم میخوام به خودم کردیت بدم و افتخار کنم که دارم دووم میارم. از دور بنظرم اونقدر ست نمیومد ولی حالا که دارم زندگیش میکنم میفهمم چقدر پرچالش و سخته و حداقلش خوشحالم که دارم خودم رو به چالش میکشم.